Ułatwienia dostępu

Offcanvas Section

14 listopada 2026 roku w Kaga-Bandoro, w Republice Środkowoafrykańskiej, odbyło się uroczyste błogosławieństwo i ponowne otwarcie diecezjalnego Ośrodka Zdrowia pw. Świętego Rafała Archanioła. To wyjątkowy dzień, na który długo czekaliśmy. Dzięki wsparciu Funduszu Pomocy Misjonarzom Diecezji Opolskiej, hojności darczyńców oraz zaangażowaniu wielu ludzi dobrej woli miejsce, które przez ostatnie lata pozostawało zamknięte, znów może służyć chorym i najbardziej potrzebującym.
Uroczystościom przewodniczył biskup diecezji Kaga-Bandoro, Victor Hugo Castillo Matarrita. W wydarzeniu uczestniczyli przedstawiciele lokalnych władz, personel medyczny, zaproszeni goście oraz mieszkańcy miasta.
Był to dla wszystkich zgromadzonych dzień pełen wzruszeń, wdzięczności i nadziei. Ale nie zabrakło również chwil zadumy i modlitwy za tych, którzy stracili życie podczas tragicznych wydarzeń z 12 października 2016 roku, kiedy zniszczenia dotknęły również ośrodek zdrowia, a ludzie stracili życie.

Święty Rafał – Bóg uzdrawia

Wybór św. Rafała Archanioła na patrona naszego ośrodka nie jest przypadkowy.
Imię Rafał pochodzi z języka hebrajskiego i oznacza „Bóg uzdrawia”. W Piśmie Świętym archanioł Rafał jest tym, który towarzyszy człowiekowi w drodze, chroni go, pomaga mu i staje się narzędziem Bożego uzdrowienia. I to właśnie takiej obecności pragniemy dla wszystkich, którzy będą przekraczać próg naszego ośrodka. Chcemy, aby nikt nie czuł się pozostawiony sam sobie, ale by każdy spotkał tutaj człowieka gotowego nie tylko leczyć, ale również wysłuchać, wesprzeć i towarzyszyć.
Dla mnie osobiście ten patronat ma jeszcze jeden, szczególny wymiar. Święty Rafał przypomina mi bowiem, że Pan Bóg bardzo często działa przez drugiego człowieka - jego dobroć, wrażliwość, hojność i gotowość do pomocy. Działa przez ludzi, którzy nie szukają uznania ani rozgłosu, ale po prostu są obecni i wiernie wspierają podejmowane przeze mnie dzieła.
I czuję, że właśnie w tym najpiękniej objawia się znaczenie imienia Rafał – Bóg uzdrawia, ale bardzo często posługuje się przy tym ludzkimi rękami i sercami.

„Słuchać – Leczyć – Towarzyszyć”
Tak brzmi główne motto naszego ośrodka: Écouter – Soigner – Accompagner.
Te trzy proste słowa wyrażają to, czym chcemy kierować się w codziennej pracy. Pragniemy, aby każdy człowiek przychodzący do naszego ośrodka, znalazł tutaj nie tylko pomoc medyczną, ale również życzliwość, szacunek i poczucie, że nie jest sam w swoim cierpieniu.

Naszej codziennej posłudze towarzyszy również drugie hasło, skierowane szczególnie do personelu medycznego:
„Nous servons, Dieu guérit” – „My służymy, Bóg uzdrawia”.
To zdanie przypomina nam, że nasza praca jest czymś więcej niż tylko wykonywaniem obowiązków zawodowych. Każdy opatrunek, każda konsultacja, każdy gest troski o chorego może stać się właśnie wyrazem miłości bliźniego.
Jako personel medyczny mamy obowiązek wykorzystywać naszą wiedzę, umiejętności i dostępne środki, aby jak najlepiej pomagać pacjentom. Jednocześnie, jako ludzie wierzący, powierzamy Bogu tych, których zdrowie i życie zostają oddane naszej trosce.

W Republice Środkowoafrykańskiej dostęp do podstawowej opieki zdrowotnej wciąż pozostaje ogromnym wyzwaniem. Dla wielu rodzin nawet zwykła konsultacja lekarska czy zakup potrzebnych leków wiążą się z dużym wysiłkiem finansowym. Dlatego tak ważne jest, aby istniały miejsca, w których człowiek może otrzymać pomoc blisko swojego domu.
Działalność ośrodka wznawiamy stopniowo. Rozpoczynamy od konsultacji lekarskich, opieki pielęgniarskiej, wykonywania podstawowych zabiegów i funkcjonowania apteki. W kolejnych miesiącach planujemy uruchomienie laboratorium diagnostycznego oraz oddziału położniczego.
Temu ostatniemu pragniemy nadać szczególną misję, wyrażoną w słowach:
„Au service de la vie” – „W służbie życiu”.
To hasło ma dla nas wyjątkowe znaczenie. W miejscu, gdzie ciąża i poród wciąż bywają związane z ogromnym ryzykiem, chcemy otoczyć szczególną troską kobiety oczekujące narodzin dziecka, rodzące matki i noworodki.
Bo w ostatnich miesiącach docierały do nas bolesne historie kobiet, które zmarły podczas porodu, pozostawiając osierocone dzieci i pogrążone w żałobie rodziny. Takie doświadczenia jeszcze mocniej uświadamiają nam, jak ważna jest dostępność podstawowej opieki okołoporodowej, odpowiednio przygotowanego personelu i miejsca, w którym kobieta może otrzymać pomoc na czas.

Za tym wszystkim stoją konkretni ludzie

Dziś chciałabym przede wszystkim powiedzieć jedno wielkie DZIĘKUJĘ!

Jako świecka misjonarka diecezji opolskiej, odpowiedzialna za organizację i funkcjonowanie tego ośrodka, mam świadomość, że jego ponowne otwarcie nie byłoby możliwe bez ogromnej życzliwości i wsparcia, jakie otrzymuje z Polski.

Z całego serca dziękuję Funduszowi Pomocy Misjonarzom Diecezji Opolskiej oraz wszystkim darczyńcom, dzięki którym mogliśmy przeprowadzić prace remontowe i przygotować ośrodek do wznowienia działalności.
Przekazane środki pozwoliły nam nie tylko odnowić zniszczone pomieszczenia, ale również stworzyć warunki, w których chorzy będą mogli być przyjmowani z godnością, a personel medyczny będzie mógł wykonywać swoją pracę.
Za każdym odnowionym pomieszczeniem, zakupionym sprzętem i przygotowanym miejscem dla pacjenta kryje się czyjaś ofiarność, otwarte serce i gotowość do dzielenia się tym, co się posiada.
Szczególne słowa wdzięczności kieruję do ks. Stanisława Kleina, delegata biskupa opolskiego ds. misji, za jego ogromną otwartość, życzliwość, zaufanie i nieustanne wsparcie. Dziękuję za to, że zawsze mogę liczyć na Księdza pomoc, dobre słowo i zrozumienie dla wyzwań, z jakimi mierzymy się w misyjnej codzienności. Ta świadomość, że nawet z odległości tysięcy kilometrów jest ktoś, kto interesuje się naszą pracą, wspiera nasze inicjatywy i pomaga szukać rozwiązań, ma dla mnie ogromną wartość.
Słowa wdzięczności kieruję również do ks. Grzegorza Sonnka, dyrektora Papieskich Dzieł Misyjnych Diecezji Opolskiej, za życzliwość, pamięć i troskę o dzieła misyjne naszej diecezji.

Dziękuję Parafiom, które otworzyły przede mną swoje drzwi i serca

W szczególny sposób pragnę podziękować kapłanom i wiernym parafii, które przyjęły mnie podczas mojego ostatniego pobytu w Polsce. Mogłam podzielić się tam doświadczeniem pracy misyjnej, opowiedzieć o codzienności mieszkańców Republiki Środkowoafrykańskiej oraz o naszych planach związanych z ponownym otwarciem ośrodka zdrowia.Dziękuję za każdą możliwość spotkania, wspólną modlitwę, dobre słowo, zainteresowanie naszą misją i za ofiary przekazane na dalsze funkcjonowanie ośrodka.

Moja wdzięczność kieruje się szczególnie do:

  • Parafii pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Steblowie,
  • Parafii pw. Ducha Świętego w Krapkowicach,
  • Parafii pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Opolu,
  • Parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Strzelcach Opolskich,
  • Parafii pw. św. Andrzeja Apostoła w Ujeździe,
  • mojej rodzinnej Parafii pw. św. Marcina w Łużnej,
  • zaprzyjaźnionej Parafii w Niedomicach.

Dziękuję wszystkim duszpasterzom za otwartość i życzliwe przyjęcie, a parafianom za każde spotkanie, rozmowę i gest solidarności.
Dzięki środkom zebranym podczas tych spotkań możemy nie tylko rozpocząć działalność, ale również myśleć o jej dalszym utrzymaniu. Bo przecież samo wyremontowanie budynku nie wystarczy. Potrzebne są leki, materiały opatrunkowe, środki dezynfekcyjne, sprzęt medyczny i wszystko to, co pozwala każdego dnia nieść konkretną pomoc chorym.

Apteka, która może nieść pomoc

Jednym z najważniejszych etapów przygotowań było wyposażenie naszej apteki w podstawowe leki. Ich zakup został częściowo sfinansowany ze środków zebranych podczas mojego pobytu w polskich parafiach, a także dzięki wsparciu Fundacji Pro Spe z Rzeszowa, której również pragnę serdecznie podziękować.
Dostępność leków jest tutaj sprawą niezwykle ważną. Często spotykamy osoby, które przez długi czas odkładają wizytę u lekarza, ponieważ nie mają pieniędzy na leczenie. Zdarza się, że choroby, które w Polsce można stosunkowo łatwo wyleczyć, tutaj prowadzą do poważnych powikłań. Dlatego każdy zakupiony lek ma swoją wartość, bo to nie tylko kolejne opakowanie na aptecznej półce. To szansa, że ktoś otrzyma pomoc na czas.

Nie działam tutaj sama!

Patrząc dzisiaj na odnowiony ośrodek, myślę o wszystkich ludziach, którzy przyczynili się do tego, że możemy otworzyć jego drzwi. I choć na co dzień jestem tutaj, w Kaga-Bandoro, daleko od Polski, to wcale nie czuję, że realizuję to dzieło sama.

Bo tak naprawdę nie działam tutaj sama. Działamy razem!

Najcenniejszą w tych wszystkich zmaganiach jest Wasza modlitwa. Ale są też inne formy wsparcia: ktoś przekazuje ofiarę podczas niedzielnej Mszy Świętej, ktoś pomaga w zakupie leków, ktoś dzieli się swoim doświadczeniem, a jeszcze ktoś inny po prostu opowiada o naszej misji kolejnym osobom. I właśnie z tych wszystkich, czasem bardzo małych gestów, rodzi się coś naprawdę wielkiego. Pomoc, która płynie z różnych stron Polski, tutaj, w sercu Afryki, łączy się w jedno i przynosi konkretne dobro.

 

To dopiero początek naszej wspólnej drogi

Nie chcę powiedzieć, że wszystko jest już gotowe. Przed nami jeszcze wiele wyzwań. Musimy stopniowo rozwijać działalność ośrodka, wyposażać kolejne pomieszczenia, przygotować laboratorium i oddział położniczy oraz zadbać o środki na codzienne funkcjonowanie placówki. Ale dzisiaj chcę przede wszystkim cieszyć się tym, co udało się wspólnie osiągnąć. Bo jeszcze niedawno były tu zamknięte drzwi, puste pomieszczenia i wiele niewiadomych. Dzisiaj jest odnowiony ośrodek, przygotowana apteka, personel gotowy do pracy i nadzieja, że będziemy mogli pomóc wielu osobom.
I jeszcze na koniec przypominają mi się słowa z Ewangelii według św. Łukasza, które usłyszeliśmy podczas uroczystości błogosławieństwa ośrodka: „Zawsze powinni się modlić i nie ustawać” (por. Łk 18,1). Myślę, że te słowa bardzo dobrze oddają także naszą misyjną codzienność. Nie zawsze wszystko przychodzi łatwo. Czasami trzeba długo czekać, pokonywać trudności i szukać rozwiązań, których na początku zupełnie nie widać. Ale warto nie tracić nadziei. Bo dziś widzimy, że cierpliwość, wytrwałość i solidarność wielu ludzi przynoszą owoce.

Kochani Darczyńcy, Przyjaciele Misji, Kapłani i Parafianie!

Z całego serca dziękuję Wam za zaufanie, za każdą przekazaną ofiarę, za modlitwę i za to, że zechcieliście stać się częścią tego dzieła. Niech dobro, którym się podzieliliście, wraca do Was na wiele sposobów. A my tutaj będziemy starali się każdego dnia przekuwać je w konkretne gesty troski o drugiego człowieka.

Z wdzięcznością i modlitwą z Kaga-Bandoro!

 

Monika Jamer
Świecka misjonarka diecezji opolskiej
15 listopada 2026 r.

 

Wczoraj (21 października) w Kielcach zostały wręczone medale „Benemerenti in Opere Evangelizationis”. Są one przyznawane przez Komisję Episkopatu Polski ds. Misji osobom i instytucjom zaangażowanym na rzecz misji i pomocy misjonarzom.
Wśród 34 nagrodzonych jest ks. Jan Piontek, kapłan naszej diecezji, który od 1980 roku pracuje na misjach w Togo. Ksiądz Jan w ramach pracy diecezjalnej Caritas zajmuje się programem dostarczania wody pitnej dla mieszkańców wsi. Średnio kopie się tam 15 studni rocznie. Ponadto kieruje programem pomocy rodzinom na wsi, polegającym na budowaniu budżetu rodzinnego poprzez udzielanie kredytów na początku sezonu uprawnego oraz na szkoleniu w zakresie techniki upraw.
Ksiądz Piontek otrzymał nagrodę w kategorii „za zasługi w dziele misyjnym”. W jego imieniu nagrodę odebrali: ks. Grzegorz Sonnek (dyrektor Papieskich Dzieł Misyjnych w naszej diecezji), p. Monika Jamer (świecka misjonarka w Republice Środkowoafrykańskiej pochodząca z naszej diecezji) oraz ks. Romuald Mozou (ksiądz pochodzący z Togo, posługujący w naszej diecezji).
Nagroda „Benemerenti in Opere Evangelizationis” została ustanowiona w 2017 roku jako wyraz wdzięczności i uznania dla tych, którzy wspierają
misje duchowo, materialnie, medialnie lub poprzez osobiste zaangażowanie.

18 października w parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Strzelcach Op. miały miejsce diecezjalne obchody 100-lecia Niedzieli Misyjnej. Eucharystię celebrowało 4 kapłanów: ks. Stanisław Klein, ks. Dariusz Flak, ks. Grzegorz Sonnek oraz ks. Romuald Mozou. Swoim świadectwem z pracy misyjnej w Republice Środkowoafrykańskiej podzieliła się p. Monika Jamer. We mszy św. brało udział wiele osób związanych w różny sposób z ideą misyjną m.in. klerycy pochodzący z Togo. Po mszy św. odbyło się spotkanie w salce parafialnej z udziałem wiernych oraz misjonarzy naszej diecezji.

W tym roku, gdy Światowy Dzień Misyjny obchodzony jest już po raz setny, towarzyszy nam hasło: „Jedno w Chrystusie, zjednoczeni w misji”. Niedziela Misyjna i cały październik to czas szczególny, w którym cały Kościół jednoczy się w modlitwie oraz ofiarowaniu wsparcia misjonarzom na całym świecie. To wyjątkowy moment w kalendarzu liturgicznym, przypominający o uniwersalnym charakterze Kościoła i pomagający wiernym otworzyć się z komfortowego zamknięcia. Jak trafnie zauważył papież Pius XII: „Misjonarz nie wymaga, aby go podziwiano, ale aby mu pomagano”.

Całość listu >>TUTAJ<<

 

Attachments:
Download this file (TYDZIEN MISYJNY 2026.pdf)TYDZIEN MISYJNY 2026.pdf[ ]95 kB

Drodzy Bracia i Siostry!

 

Piszę do Was z Kpenzindé, niewielkiej miejscowości na północy Togo, która od wielu lat jest moim domem. Kiedy w 2007 roku przyjechałem do Afryki jako misjonarz diecezji opolskiej, nie wiedziałem jeszcze, jak bardzo to miejsce, tutejsi ludzie i Kościół zmienią także mnie. Dzisiaj, po prawie dwudziestu latach, coraz bardziej jestem przekonany, że misje nie polegają jedynie na tym, że ktoś wyjeżdża daleko, aby głosić Ewangelię. Misje są przede wszystkim spotkaniem.

Nasza parafia pw. Świętych Aniołów Stróżów w Kpenzindé została erygowana w 2009 roku. Miałem szczęście zostać jej pierwszym proboszczem i razem z tutejszymi ludźmi obserwować, jak krok po kroku powstaje wspólnota. Na początku nie było właściwie niczego: niewielka kaplica, brak plebanii, wody i prądu. Na elektryczność czekaliśmy osiem lat, kościół budowaliśmy przez dziesięć. Ale przecież Kościół nigdy nie zaczyna się od murów.

Zaczyna się od ludzi.

Dzisiaj parafia to osiem wspólnot rozsianych po okolicznych wioskach. Do wielu z nich trzeba dojechać drogami, które szczególnie w porze deszczowej potrafią przypomnieć, że Afryka uczy cierpliwości. Nie wszędzie w każdą niedzielę może być ksiądz. A jednak Kościół tam żyje. Są katechiści, liderzy wspólnot, rady, rodziny, dzieci i młodzież. Są ludzie, którzy przygotowują innych do sakramentów, prowadzą modlitwę i biorą odpowiedzialność za swoją wspólnotę.

To jedna z najważniejszych rzeczy, których nauczyła mnie Afryka: Kościół naprawdę nie jest tylko księdzem. Misjonarz może przyjechać, może kiedyś wyjechać, ale wspólnota musi pozostać. Dlatego tak wielkie znaczenie ma tutaj odpowiedzialność ludzi świeckich. Bez nich wiele naszych wspólnot po prostu nie mogłoby istnieć.

Kilka dni temu przeżywaliśmy odpust parafialny ku czci Świętych Aniołów Stróżów. Dzień wcześniej spotkali się ministranci z całej parafii. Nie wszystkim udało się dotrzeć, bo pora deszczowa ciągle jeszcze daje o sobie znać. Patrząc jednak na tych młodych ludzi, na katechistów, rodziny i całe wspólnoty, pomyślałem po raz kolejny, że właśnie tak wygląda misja. Nie zawsze są to wielkie wydarzenia. Częściej jest to cierpliwe bycie z ludźmi, wspólna modlitwa, Eucharystia odprawiana gdzieś w wiosce, katecheza, rozmowa, odwiedziny chorego, kolejna podróż po trudnej drodze i tysiące zwyczajnych spraw.

Przez te lata ochrzczonych zostało tutaj już ponad 1300 osób. Za każdą z tych liczb kryje się jednak konkretny człowiek i jego historia. Często także kilka lat przygotowania, ponieważ droga katechumenalna jest u nas długa. To przypomina, że ewangelizacja potrzebuje czasu. Wiara musi mieć czas, aby zapuścić korzenie.

Niedziela Misyjna jest dla mnie każdego roku także okazją, żeby powiedzieć jedno bardzo ważne słowo: dziękuję.

Dziękuję Kościołowi opolskiemu, z którego zostałem posłany. Dziękuję wszystkim parafiom, wspólnotom, kapłanom i osobom indywidualnym, które przez wszystkie te lata wspierają misje modlitwą, ofiarą i zwyczajną ludzką życzliwością. Za wieloma rzeczami, które tutaj powstały, stoją ludzie, których mieszkańcy Kpenzindé nigdy nie spotkali i zapewne nigdy nie spotkają. A jednak dzięki ich pomocy powstał kościół, kaplice, możliwa jest katecheza, formacja i codzienna praca duszpasterska.

Misjonarz nigdy nie wyjeżdża sam. Za nim stoi Kościół, który go posyła. Dlatego to, co dzieje się tutaj, jest również Waszym dziełem.

Ale jest jeszcze druga strona tej historii. Przez prawie dwadzieścia lat sam otrzymałem od tutejszego Kościoła bardzo wiele. Afryka nauczyła mnie cierpliwości, prostoty, znaczenia wspólnoty i tego, że wiara może być bardzo żywa również tam, gdzie brakuje wielu rzeczy, które gdzie indziej uważamy za konieczne. Przyjechałem tutaj jako misjonarz, aby dawać. Z biegiem lat coraz lepiej rozumiem, jak wiele sam otrzymałem.

Może właśnie dlatego Niedziela Misyjna nie powinna być jedynie dniem myślenia o „dalekich krajach”. Misje zaczynają się tam, gdzie człowiek wychodzi ze swojego świata, aby naprawdę spotkać drugiego człowieka. Czasem trzeba w tym celu przejechać tysiące kilometrów. Czasem wystarczy przejść na drugą stronę ulicy.

Pozdrawiam Was serdecznie z Kpenzindé. Dziękuję, że od tylu lat jesteście razem ze mną i z ludźmi, wśród których przyszło mi żyć i pracować. Zapewniam o naszej modlitwie i również o nią proszę – za misjonarzy, ale przede wszystkim za młode Kościoły, którym służymy.

Bo misje nie są dziełem pojedynczych ludzi.

Misje są dziełem całego Kościoła.

 

Ks. Zygmunt Piontek FD

Misjonarz diecezji opolskiej

Kpenzindé, diecezja Kara – Togo