Ułatwienia dostępu

Offcanvas Section

„Wasze dłonie, drodzy nadzwyczajni szafarze, służą w nadzwyczajnych sytuacjach, podając Komunię św. podczas Mszy św. oraz zanosząc ją do chorych w domu, ale zwyczajnie powinny służyć bliźniemu w każdej potrzebie. Zwłaszcza domownikom, rodzinie i wspólnocie zakonnej” - powiedział bp Rudolf Pierskała podczas dnia skupienia nadzwyczajnych szafarzy Komunii św.

Ta liczna grupa świeckich mężczyzn oraz sióstr zakonnych, którzy na co dzień posługują w parafiach diecezji opolskiej i wspólnotach zakonnych, swój doroczny dzień skupienia przeżywała w niedzielę 22 listopada, w uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata. Centralnym momentem ich modlitewno-formacyjnego spotkania była Msza św., której w kościele seminaryjno-akademickim przewodniczył bp Rudolf Pierskała.

W homilii przywołał dwóch wielkich królów, którzy „w historii ludzkości pozostawili niezatarte ślady”. To Aleksander Macedoński, który zmarł w 323 r. przed Chrystusem, i Jezus, król żydowski, który umierał na krzyżu trzy wieki później. „Podobieństwo między nimi jest tylko jedno: umierali w wieku 33 lat” - zaznaczył bp Pierskała. „Aleksander Macedoński w ciągu kilkunastu lat podbił imperium perskie oraz dotarł aż do Indii, tworząc rozległe państwo obejmujące obszary od Grecji po Azję Środkową i Egipt. Zmarł 10 czerwca 323 r. p.n.e. w Babilonie, w wieku niespełna 33 lat, a po jego śmierci imperium podzieliło się między jego wodzów i już nigdy się nie odbudowało” - opisywał.

„Jezus Chrystus, Król Wszechświata, także umierał mając 33 lata. Nie zdobywał jednak swojego królestwa mieczem i ogniem, przemocą i wojną. Jego śmierć i zmartwychwstanie dało początek budowania królestwa Bożego na ziemi: królestwa prawdy i życia, świętości i łaski, sprawiedliwości, miłości i pokoju” - mówił biskup, podkreślając, że to królestwo trwa wiecznie.

Hierarcha budowane przez Aleksandra Macedońskiego królestwo porównał do budowania wieży Babel. W obu przypadkach motywacją było zapewnienie sobie trwałości i potęgi, rozsławienie swego imienia. Jak przypomniał bp Pierskała, projekt wzniesienia wieży Babel skrywał jednak istotną zasadzkę. „Było to dzieło pomyślane bez Boga, a owocem nie była jedność, lecz rozproszenie. Wieża Babel ukazuje zatem ograniczenie każdej budowli, która wyrasta tylko z tego, co ludzkie i poświęca godność osób na rzecz skutecznego zysku oraz pragnie dosięgnąć nieba bez błogosławieństwa Boga” - tłumaczył, zaznaczając, że obecnie takim projektem wydaje się rozwój AI.

Sięgając do encykliki Magnifica humanitas papieża Leona XIV, bp Pierskała nakreślił cztery wskazówki dla roztropnych budowniczych królestwa Bożego. Te wskazówki to: wierność prawdzie o Bogu, inwestowanie w wychowanie, troszczenie się o wzajemne relacje, a także miłowanie sprawiedliwości i pokoju.

„W modlitwie Pańskiej modlimy się codziennie: «przyjdź królestwo Twoje», to znaczy niech wszystko przyczynia się do chwały królestwa Bożego w nas i na świecie. To prośba, aby szukać wpierw królestwa Bożego, a wtedy wszystko inne będzie nam przydane. Czy weszliśmy już w serce Ewangelii przez konkretne czyny miłości względem potrzebujących?” - pytał biskup, przypominając, że sądzeni będziemy z uczynków miłosierdzia. „Wyliczamy ich siedem, co do ciała i co do duszy. Jedne z nich jest nam łatwiej wykonać, np. chorych nawiedzać, modlić się za żywych i umarłych, a inne trudniej, np. krzywdy cierpliwie znosić i urazy chętnie darować. Mamy być narzędziami miłosierdzia, hojni i pełni czułości dla wszystkich, wiedząc, że również Bóg wielkodusznie obdarza nas swoim miłosierdziem. To jest nasz bilet do królestwa Bożego. Tam dobry Pasterz czeka na nas, bo On żyje i króluje na wieki wieków” - zakończył homilię bp Pierskała.

Anna Kwaśnicka