„Triumf Chrystusa i Jego Ofiara Krzyżowa są ze sobą nierozerwalnie związane” – podkreślił bp Rudolf Pierskała podczas Liturgii Niedzieli Palmowej w katedrze opolskiej, wskazując, że wydarzenia Wielkiego Tygodnia łączą radość i cierpienie w jednej tajemnicy zbawienia.
„Liturgia Niedzieli Palmowej jest rozpięta między wspomnieniem radosnego wjazdu Jezusa do Jerozolimy i pełnym smutku czytaniem Męki Pańskiej, między chwalebnym Hosanna a krzykiem: ukrzyżuj Go” – przypomniał bp Pierskała, zaznaczając, że „swoje ukrzyżowanie Jezus nazywa godziną chwały i wywyższeniem ponad ziemię, aby wszystkich przyciągnąć do siebie”. Dodał, że poświęcone gałązki palmowe są „znakiem zwycięstwa Chrystusa nad śmiercią, piekłem i szatanem przez swoją śmierć na krzyżu”.
Hierarcha przywołał scenę wjazdu Jezusa do Jerozolimy: „Błogosławiony Król, który przychodzi w imię Pańskie. Pokój w niebie i chwała na wysokościach” – wołali uczniowie, witając Jezusa, który „nie sprzeciwił się uroczystemu powitaniu, lecz sam wybrał osła, na którym wjechał do miasta”. Wskazał, że tłum „kładł swoje szaty i zielone gałęzie, by osioł stąpał po nich jak po dywanie”, a całe wydarzenie było wyrazem radości i nadziei.
Biskup pomocniczy zwrócił uwagę także na znaczenie pokory Chrystusa. „Jezus nie wjechał na koniu ani na wielbłądzie jak królowie i możnowładcy, lecz na pożyczonym osiołku, bo nie stać Go było nawet na niego” – zauważył, wskazując jednak, iż „wjechał jako król, który przychodzi, aby zbawić lud od jego grzechów”. Podkreślił, że w ten sposób Jezus objawia się jako „cichy i pokornego serca”, dlatego wezwał wiernych by naśladować „pokorę Zbawiciela, bo Bóg pysznym się sprzeciwia, a pokornym łaskę daje”.
Odnosząc się do sensu Niedzieli Palmowej, bp Pierskała zaznaczył, że „chwała i radość tworzą nierozdzielną całość z cierpieniem i smutkiem, a w męce zapowiedziane jest zmartwychwstanie Jezusa i nasze zbawienie”. Wskazał, że wydarzenia Wielkiego Tygodnia prowadzą do odkrycia głębi tajemnicy wiary, w której cierpienie i zwycięstwo wzajemnie się przenikają.
Na zakończenie wezwał wiernych, by wywyższać w codzienności „Krzyż Chrystusa przez naśladowanie pokory Zbawiciela, ofiarną miłość wzajemną i życie według Bożych przykazań”.
Monika Chrzanowska
Wydział Duszpasterski Kurii Diecezji Opolskiej we współpracy z redaktor Anną Kwaśnicką z opolskiej redakcji Gościa Niedzielnego przygotowuje pamiątkową publikację, która opowie o Pieszej Pielgrzymce Opolskiej. Opowieść ta nie będzie kompletna bez świadectw i wspomnień tych, którzy w pielgrzymce uczestniczyli i uczestniczą. To pielgrzymi najlepiej wiedzą, jaka jest opolska pielgrzymka.
Do podzielenia się osobistymi historiami zapraszamy dawnych i obecnych pielgrzymów – księży, siostry zakonne i osoby świeckie, a także tych, którzy pątników podejmują obiadem i goszczą na noclegach, zapraszamy tych, którzy angażują się w pielgrzymkowych służbach.
17 sierpnia 1977 roku sprzed kościoła św. Apostołów Piotra i Pawła w Opolu wyruszyła 1. Piesza Pielgrzymka Opolska na Jasną Górę, którą poprowadził śp. ks. Edmund Cisak, proboszcz w Grodźcu. W bieżącym roku 16 sierpnia z Nysy, a 17 sierpnia z Opola, Raciborza i Głubczyc do sanktuarium Matki Bożej na Jasnej Górze wyruszy już 50. Piesza Pielgrzymka Opolska.
Za nami niemal pół wieku pięknej tradycji, nieprzerwanej nawet w czasach pandemii Covid-19. Zmieniała się Polska, zmieniały się realia życia, a nasz Kościół opolski nieodmiennie w sierpniu przeżywa diecezjalne rekolekcje w drodze. To już dziesiątki tysięcy osób, które wyruszyły ku Jasnej Górze, to rzesze tych, którzy w różny sposób im służyli. Ogrom modlitwy, wyproszonych łask i dobra, które rozlewało się zarówno w Kościele opolskim, jak i w osobistym życiu pątników. To wszystko składa się na obraz naszego pielgrzymowania, w tym roku jubileuszowego.
Być może na którejś z pielgrzymek wydarzyło się coś, co mocno zapisało się w Waszej pamięci… Być może Matka Boża wyprosiła Wam łaskę, o którą prosiliście… Być może wydarzyły się niezapomniane spotkania z braćmi i siostrami na pielgrzymim szlaku… A może regularne uczestniczenie w pielgrzymce odcisnęło ważny ślad na Waszym codziennym życiu…
Zapraszamy do dzielenia się świadectwami, które pomogą uchwycić bogaty obraz Pieszej Pielgrzymki Opolskiej. Serdecznie prosimy o nadsyłanie wspomnień, osobistych historii, anegdotek i świadectw na adres e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript..
W trosce o rozwój żywej więzi z Chrystusem
Umiłowani w Chrystusie Siostry i Bracia!
Przyjmując w Środę Popielcową znak posypania głowy popiołem, zadeklarowaliśmy swoją gotowość podjęcia trudu wielkopostnej pokuty, której celem jest zbliżenie się do Boga i umocnienie naszego z Nim przymierza. Chodzi zatem o odrzucenie wszystkiego, co nas od Boga oddziela, na drodze nawrócenia i duchowej przemiany, powierzając się Bożemu miłosierdziu. Służą temu znane nam praktyki pokutne: post, modlitwa i jałmużna. Niezwykle ważny w tym dziele jest też codzienny rachunek sumienia, a rzeczą nieodzowną – zyskanie łaski pojednania z Bogiem przez przystąpienie do sakramentu pokuty.
Zachęcam też wszystkich do podjęcia chrześcijańskiej ascezy, która da więcej czasu na duchowy rozwój, przebywanie z Bogiem, budowanie relacji i okazywanie dobra naszym bliźnim. Proponuję zwłaszcza ascezę w odniesieniu do świata, na którą składają się konkretne akty dobrowolnej rezygnacji z oferowanych nam przez świat różnorakich możliwości i dobrodziejstw. Korzystanie z nich ułatwia życie i nie musi prowadzić do niczego złego, ale warto je ograniczyć, jeśli nas obciążają i zabierają zbyt dużo czasu i energii, przykładowo korzystania z Internetu, telefonu komórkowego czy marketów. Tak rozumiana asceza wspomaga w tym, by życia nie sprowadzać wyłącznie do zaspokajania swoich potrzeb, dążeń i pragnień, wspiera w walce z egoizmem.
Natomiast aktualny program duszpasterski, przeżywany pod hasłem Uczniowie – Misjonarze, skłania do wzmocnienia relacji z Jezusem. Skupmy się więc teraz, w dniach Wielkiego Postu, na tym, aby jak najwięcej być z Jezusem i budować z Nim zażyłą więź. Chodzi o to, by po prostu więcej żyć Jezusem, Jego słowem, Jego bliskością, Jego miłością. Okres Wielkanocny będzie bardziej sprzyjał odbudowaniu ducha misyjnego zaangażowania.
1. Żyć słowem Bożym
Jak bardzo ważne jest to, by żyć słowem Pana pokazuje dzisiejsza liturgia. Pan Bóg w raju sformułował wobec ludzi tylko jedno przykazanie. Adam i Ewa dobrze je znali: „Nie wolno wam jeść z drzewa poznania dobra i zła, a nawet go dotykać, abyście nie pomarli”. Niestety, zlekceważyli to Boże słowo, dali się zwieść i zerwali zakazany owoc, a wtedy „otworzyły się im obojgu oczy i poznali, że są nadzy; spletli więc gałązki figowe i zrobili sobie przepaski” (Rdz 3,7); tak nałożyli sobie kajdany niewoli i stali się niewolnikami diabła.
Zupełnie inaczej jest w sytuacji kuszenia Jezusa na pustyni. Słowo Boże, na które Jezus się powoływał, do którego się odnosił, stało się skutecznym orężem w zwyciężeniu podszeptów diabła. W słowie Bożym znalazł światło i moc i pozostał wolny. A później na krzyżu, modląc się słowami Psalmu 22, posłuszny Ojcu do końca, ostał się w wolności i w poranek wielkanocny pokonując ostatecznie moce piekielne, ku wolności nas wszystkich wyswobodził (por. Ga 5,1). W ten sposób objawił nam prawdę o zbawczej mocy Bożego słowa oraz o ludzkiej wolności, której gwarancją jest posłuszeństwo Bogu.
Dlatego dobrze jest żyć każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych i dobrze jest temu słowu dawać posłuch. Jest w nim światło, które nie pozwala zbłądzić i moc do zwyciężania własnych słabości, wszelkich pokus i wpływów złego ducha. Ono też stanowi fundament bycia uczniem Pana. Nie wystarczy bowiem przyjąć chrzest. Trzeba żyć słowem Boga, żyć zgodnie z Bożymi przykazaniami, Chrystusową Ewangelią.
Zadbajmy więc o to, aby poczynając od dni Wielkiego Postu, karmić się stale słowem Bożym. Wystarczy codziennie przeczytać choćby krótki fragment Pisma św., rozważyć odczytane treści i starać się nimi żyć. Byłoby dobrze czynić to we wspólnocie domu, razem z dziećmi, zwłaszcza w sobotni i niedzielny wieczór. Każdego dnia można już wieczorem wczytać się w Ewangelię przeznaczoną na dzień następny, aby w ciągu dnia i przed nocnym spoczynkiem wracać do słów, które dotarły do serca. Pomocą mogą nam być rozważania dostępne na internetowych stronach i w aplikacjach. „Minutka ze słowem” przygotowana na każdy dzień przez ks. Eugeniusza Plocha, proboszcza z parafii Opole-Winów jest dostępna na naszym diecezjalnym Facebooku i w Radiu Doxa przed południową modlitwą Anioł Pański.
2. Żyć bliskością Pana
Pan Jezus jest zawsze obecny w naszych świątyniach. Wystarczy więc podejść bliżej tabernakulum, by spotkać się z Panem. Trzeba jednak więcej, aby doświadczyć Jego bliskości. Potrzeba zatrzymać się choćby na krótką chwilę, by nieco pobyć z Panem! Wówczas możemy nie tylko powierzyć Mu to wszystko, czym żyjemy i z czym się zmagamy, ale też umacniać i rozwijać naszą relację z Nim.
Szczególnie zachęcam do korzystania z tej formy przeżywania bliskości Jezusa, którą jest adoracja Najświętszego Sakramentu. W ostatnich latach ta forma naszej pobożności odradza się, a jej owoce nieraz zdumiewają. Wierni trwający przed Panem doświadczają cudów przemiany i wewnętrznego uzdrowienia, bez wzmożonej pracy nad sobą. Samo bycie przy Panu sprawia, że On może kształtować i uszlachetniać serca, napełniać swymi darami.
Stąd ważne dla nas przypomnienie podstawowej prawdy o realizacji Królestwa Bożego: jego wzrost daje i zapewnia Pan! Naszym zadaniem jest przychodzić do Jezusa, być przy Nim i ufnie otwierać przed Nim nasze serca. Jest to zadanie nas wszystkich, ale też przywilej, bo kościołów nam nie brakuje, a kapłanów, choć ich liczba topnieje, jest jeszcze na tyle dużo, że miejsca adorowania Pana we wspólnotach parafialnych mogą się wciąż rozwijać. Tylko trzeba obudzić w sobie pragnienie bycia z Panem.
Dotyczy to także Eucharystii, która stwarza zupełnie niepowtarzalną możliwość przeżywania obecności i bliskości Pana, a nawet więcej – zjednoczenia z Panem, przez przyjęcie Jego słowa, ofiarowanie Mu życia i przyjęcie Go w Komunii Świętej. Dlatego najważniejsze jest przychodzenie na Eucharystię, ale z wiarą i czystym sercem.
Możliwość przeżywania bliskości Pana stwarza nam ponadto posługa miłości wobec ubogich, to znaczy wobec cierpiących, samotnych i ludzi w różnorakiej potrzebie. Ponieważ Pan Jezus wprost się z nimi identyfikuje, mówiąc, „co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40) i zaznacza, że takich zawsze mamy wokół siebie (por. Mt 26,11), można stąd wnioskować, że w ubogich jest z nami po wszystkie dni, aż do skończenia świata (por. Mt 28,20). Dlatego w adhortacji Dilexi te, papież Leon XIV zauważa, że sprawy ubogich nie możemy rozpatrywać jedynie w perspektywie dobroczynności, lecz także Bożego Objawienia. Kontakt z nimi stanowi podstawowy sposób spotkania z Chrystusem. „W ubogich On ma nam wciąż coś do powiedzenia” (nr 5). Dlatego kontakt z ubogimi jest błogosławieństwem. W spotkaniu z nimi możemy doświadczyć Jezusa. Naszą zasługą u Pana będzie udzielenie im pomocy, a ogarnianie ich miłością będzie umacniać naszą więź z Jezusem. I dlatego trzeba to czynić, stale podejmować!
3. Żyć miłością Boga
Wartość i znaczenie życia miłością Jezusa ujawnia się najbardziej w trudnych chwilach. Pomaga udźwignąć najróżniejsze formy cierpienia, powstać z najcięższego upadku i odnaleźć dawno zagubiony sens i cel życia. Człowieka, który żyje miłością Pana, nie trzeba przekonywać do pracy nad sobą, do podejmowania trudu drogi ku wyżynom nieba i ratowania bliźniego. I dlatego bardzo Was proszę, Drodzy Diecezjanie, by więcej żyć miłością Pana.
Moc tej miłości objawiła się w poranek wielkanocny, a jej natura w oddaniu życia na Kalwarii. Dlatego w Liście apostolskim na nowe tysiąclecie chrześcijaństwa Novo millennio ineunte św. Jan Paweł II zabiega o to, aby wszystko w życiu chrześcijańskim rozpoczynać od kontemplacji oblicza Jezusa Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego. Tym samym wyjawia, jak rozwijać życie miłością Jezusa. Podpowiada, aby zawsze stawiać sobie przed oczy Chrystusowy Krzyż, Jego mękę, śmierć i zmartwychwstanie, i na te tajemnice spoglądać oczyma wiary i rozważać je w swoim sercu. Jest to również istotny wymiar naszego budowania zażyłej więzi z Chrystusem, a służą temu wielkopostne nabożeństwa.
Chciejmy więc korzystać z tych nabożeństw. Gromadząc się na nabożeństwie Gorzkich żali i podążając za Jezusem Drogą Krzyżową, rozważajmy jak wiele wycierpiał dla naszego zbawienia i jak potężna jest Jego miłość, aby na co dzień jeszcze więcej żyć tą miłością. Gromadźmy się też w domu na wspólnej modlitwie wokół krzyża i spoglądajmy z wiarą i ufnością, skruszeni w sercu, na oblicze Ukrzyżowanego. Podobnie przechodząc obok przydrożnego krzyża, oddawajmy pokłon Jezusowi i dziękujmy za Jego miłość. To prosty gest z duchowego dziedzictwa naszych przodków, który kruszy ludzkie serce i motywuje do przemiany i lepszego życia.
Zachęcam też do podjęcia trudu ekstremalnej drogi krzyżowej. Określenie nie jest najlepsze. Nie chodzi bowiem o jakiś wyczyn, lecz o przemianę serca, czemu niewątpliwie sprzyja połączenie rozważania Męki Pańskiej z wielkim trudem pokonywanej drogi; naturalnie uwzględniając swoje możliwości fizyczne i zdrowotne. Ważne, by iść z miłości do Jezusa, celem zadośćuczynienia za nasze grzechy i dla odnowienia więzi z Nim. Już dziś zapraszam też na Górę św. Anny, na Drogę Kalwaryjską w Wielki Piątek.
Drodzy Diecezjanie, razem z duszpasterzami w Waszych wspólnotach parafialnych podejmujcie praktyki pokutne i dzieła miłości. Starajcie się też więcej żyć słowem Pana, jego bliskością i miłością. Niech pięknym owocem tego będzie umocnienie i rozwój naszej więzi z Bogiem. I stale wołajmy do Pana o pokój na świecie, zgodę między nami, żywą wiarę w ludzkich sercach oraz święte powołania do służby Bożej i sakramentalnego małżeństwa.
W tym wszystkim niech Was stale wspiera błogosławieństwo Trójjedynego Boga:
Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Wasz Biskup
† Andrzej Czaja
Opole, Środa Popielcowa, 18 luty 2026 r.
--------------------------------------
Niniejszy List pasterski należy odczytać w I Niedzielę Wielkiego Postu, 22 lutego 2026 r
